"Η ψυχοπαθολογία των φύλλων"

Στην Ελλάδα, όσα ζούμε αυτές τις μέρες είναι η πιο ζωντανή απόδειξη του δέντρου που περιέγραψα σε προηγούμενη δημοσίευση προ 2 ημερών. Ένα γεγονός μακρινό σε εμάς, όπως η δολοφονία του Κερκ, μεταφέρεται στο πεδίο της χώρας μας και μέσα σε λίγες ώρες γίνεται πυρήνας ενός χαοτικού θεάτρου αυτοκατανάλωσης. Η Γιάμαλη, με φωνή τρεμάμενη από αγανάκτηση, δεν στοχοποιεί το έγκλημα αλλά τις αξίες του θύματος. Η Μποφίλιου, με δική της ένταση, καταγγέλλει "τους φασίστες που ξαναβγήκαν από τις τρύπες τους" και γύρω τους ξεσπάει το πανηγύρι των social με ύβρεις, απειλές, χειροκροτήματα και κατηγορίες.
Δεν βλέπουμε κανέναν ουσιαστικό διάλογο ούτε καμία αναζήτηση αλήθειας. Βιώνουμε επιφανειακά αντανακλαστικά, όπου κάθε στρατόπεδο παίζει τον ρόλο του, και όλοι μαζί ανατροφοδοτούν την ίδια πόλωση. Η δημοσιογραφία παύει να είναι αναζήτηση και μετατρέπεται σε ρόλο. Η τέχνη παύει να είναι παρηγορία και γίνεται στρατευμένο σύνθημα. Ο πολίτης δεν στέκεται πλέον να σκεφτεί μα παραδίδεται στον αδηφάγο μηχανισμό των like και των share, μετρώντας τον θυμό του ως ενεργή συμμετοχή.
Η δύσκολη αλήθεια φαίνεται καθαρά, όσο και να προκαλεί αντιδράσεις. Τα φύλλα είναι άρρωστα. Χωρίς κριτική ικανότητα, υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα και επαναλαμβάνουν μηχανικά ό,τι επιβάλλει ο κορμός. Δεν παράγουν ζωή, παρά μόνο θόρυβο. Μόνο θόρυβο. Ο άνεμος δεν τα ρίχνει, πέφτουν μόνα τους, γιατί έγιναν προεκτάσεις ενός κορμού που έχει σαπίσει.
Αν κάτι μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτό το ανακυκλούμενο φαινόμενο, είναι η ρίζα μέσα μας. Το κύτταρο εμπιστοσύνης που δεν εξαρτάται από πλατφόρμες και ατζέντες. Η οικογένεια που δεν αγοράζει έτοιμα ματσάκια φόβου από τις λαϊκές αγορές του ιδεολογικού συστήματος, η κοινότητα που ξανασυναντιέται πρόσωπο με πρόσωπο δίχως δεύτερες σκέψεις, η αλήθεια που δεν φοβάται να πάει κόντρα στο ρεύμα.
Το άρρωστο φύλλο μπορεί να μην γιατρευτεί, μπορεί όμως να αφήσει χώρο σε νέο φύλλο να φυτρώσει. Έτσι πορεύεται η ζωή μέσα στην ιστορία, είτε μας αρέσει είτε όχι, ακόμα και όταν κάποιο φύλλο αρρώστησε κάποια στιγμή, αλλά στο τέλος διάλεξε να μην υπηρετήσει τον σαπισμένο κορμό. Και τότε η ευθύνη γίνεται προσωπική. Δική σου , δική του, δική της, δική μου. Να μην γίνω και εγώ άρρωστο φύλλο. Να μη μιλήσω με έτοιμο θυμό, αλλά με αλήθεια. Να σπάσω τον μηχανισμό της τυφλής συμμόρφωσης, έστω και στον μικρό μου κύκλο. Η θεραπεία δεν ξεκινά από το δέντρο αλλά ξεκινά από το πρώτο φύλλο που τολμά να είναι διαφορετικό.
Και αν όλα αυτά μοιάζουν βαριά, ας θυμηθούμε την αφοπλιστική σοφία του Τζενάρο Γκατούζο σε μία συνέντευξη τύπου στο τέλος κάποιου ποδοσφαιρικού αγώνα, "everyday μαλακία, everyday μαλακία." Μέσα σε αυτήν την καθημερινή νοητική μαλακία είναι που κρίνεται αν θα μείνουμε απλά φύλλα στον άνεμο ή αν θα γίνουμε ρίζες που ξαναδίνουν ζωή.
Ποντίκας Δημήτρης (απλά ένας άνθρωπος)