Ξαφνικίτιδες. Και τώρα τι;
Τρεις άνθρωποι, σήμερα. Γνωστοί γνωστών μου. Τρία άσχετα περιστατικά που κανείς δεν τα ένωσε μεταξύ τους, μα τα ένωσε η ίδια η μοίρα με μία φράση που έγινε το soundtrack της εποχής μας, "έφυγε ξαφνικά". Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς ιστορία. Χωρίς αφήγηση. Χωρίς εξήγηση. Και εμείς απλώς κοιτάμε. Άλλοι με απορία, άλλοι με φόβο, άλλοι, το πιο επικίνδυνο, με συνήθεια.
Δεν με φοβίζει ο θάνατος. Με φοβίζει η σιωπή. Η σιωπή των θεσμών, η σιωπή των ειδικών, η σιωπή εκείνων που όφειλαν να σηκώσουν πρώτοι το χέρι και να πουν πως κάτι δεν πάει καλά. Εδώ και πέντε χρόνια προειδοποιούσαμε για τις ανωμαλίες που δεν ταίριαζαν με την αφήγηση. Μιλήσαμε με στοιχεία. Μας απάντησαν με ταμπέλες. Μιλήσαμε με ήθος. Μας απάντησαν με χλεύη.
Ο κόσμος; Δεν του κρατώ κακία. Ο κόσμος ήταν πάντα αυτός που ήταν. Φοβισμένος όταν νιώθει ευάλωτος. Ευκολόπιστος όταν διψάει για ελπίδα. Επιθετικός όταν τον πιέζουν. Δεν απαιτώ από τον μέσο πολίτη να ξέρει τι είναι IL-6, ενδοθηλιακή δυσλειτουργία ή μικροθρομβώσεις. Το μόνο που απαιτώ είναι να μην του κρύβουν την αλήθεια.
Αυτό που με συγκλόνισε δεν ήταν ο κόσμος, γενικά και αόριστα. Ήταν ο επιστημονικός κόσμος. Εκείνοι που είχαν όρκο. Εκείνοι που είχαν πρόσβαση σε δεδομένα. Εκείνοι που είχαν καθήκον να σταθούν πάνω από την αφήγηση και όχι κάτω απ’ αυτήν. Είδαμε ειδικούς να μιλούν με βεβαιότητα εκεί που έπρεπε να μιλούν με ταπεινότητα. Είδαμε επιστήμονες να υποκαθιστούν τη γνώση με την επικοινωνία. Να θυσιάζουν την αλήθεια για μια τηλεοπτική καρέκλα. Είδαμε δειλία εκεί που χρειαζόταν θάρρος. Σιωπή εκεί που χρειαζόταν φωνή.
Και τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, ένα έγγραφο της Πολεμικής Αεροπορίας μιλά επίσημα για Επιτροπή Διερεύνησης Αιφνίδιων Θανάτων. Ξέρετε τι σημαίνει όταν ένας στρατιωτικός θεσμός γράφει τη φράση "αιφνίδιοι θάνατοι"; Σημαίνει ότι δεν μιλάμε πια για θεωρίες, για ανησυχίες, για ψεκασμούς. Μιλάμε για πραγματικότητα. Την ίδια πραγματικότητα που όσοι τολμήσαμε να αναφέρουμε, την πληρώσαμε με βρισιές, με σπίλωση χαρακτήρα, με κυνηγητό, με απόπειρες εξόντωσης.
Εμείς όμως είμαστε ακόμα εδώ. Καθαροί σαν τα Λευκά Όρη.
Δεν ζητώ δικαίωση. Η δικαίωση σταματά εκεί που ξεκινά το φέρετρο. Αυτό που ζητώ είναι να προστατευτεί ο άνθρωπος που ζει. Χωρίς πανικό. Χωρίς τρόμο. Με φροντίδα. Με καθοδήγηση. Με υποστήριξη. Με ότι μπορεί να σταθεροποιήσει το σώμα, να μειώσει τη φλεγμονή, να στηρίξει τα αγγεία, να ηρεμήσει το νευρικό σύστημα, να βελτιώσει τη μικροκυκλοφορία και να δώσει στον οργανισμό τη δυνατότητα να αναπνεύσει ξανά.
Τι θα έκανα εγώ, αν ήμουν ο Δημήτρης που ανησυχεί για την υγεία του; Μόνο γι’ αυτόν μιλάω. Για κανέναν άλλον.
1. Για τον μέσο ενήλικο Δημήτρη θα έπαιρνα κουρκουμίνη 300 mg καθημερινά για να μειώσω τα επίπεδα IL-6 και TNF-α. MSM στα 1.500 mg για μυϊκή αποφόρτιση και μικροκυκλοφορία. Ωμέγα-3 συνολικά 1.000 mg EPA+DHA για καρδιοπροστασία. Συνένζυμο Q10 στα 100 mg για ενέργεια και μιτοχόνδρια. Μαγνήσιο 250 mg για νευρική ισορροπία. Βιταμίνη D3 στις 2.000 IU με K2 στα 100 μg για φλεγμονώδες υπόβαθρο. Ψευδάργυρο 15 mg και σελήνιο 100 μg για ανοσολογική σταθερότητα. Ρουτίνη 100 mg για τριχοειδή και ενδοθήλιο. Βιταμίνη C 500 mg μία ή δύο φορές την ημέρα.
2. Για τον Δημήτρη με long-COVID, δύσπνοια, αρρυθμίες, θολούρα, κόπωση θα πρόσθετα NAC 600 mg για αποτοξίνωση και βελτίωση αναπνοής.
Β12 στα 1.000 μg δύο με τρεις φορές την εβδομάδα για ενέργεια και νευρικό σύστημα. Methyl-folate 400 μg καθημερινά για ομοκυστεΐνη και καρδιαγγειακή προστασία. L-Citrulline 600-1.000 mg ή L-Arginine 1.000 mg για ενδοθήλιο και μικροκυκλοφορία. Και ένα προβιοτικό 10-20 δισεκατομμύρια CFU από rhamnosus, plantarum και longum για αποκατάσταση μικροβιώματος.
3. Για τον ηλικιωμένο ή καρδιολογικό Δημήτρη θα περιόριζα τη δόση της κουρκουμίνης στα 250-300 mg. Ωμέγα-3 στα 1.000 mg. Συνένζυμο Q10 στα 100 mg. Μαγνήσιο στα 200 mg. Ψευδάργυρο 10-12 mg. Σελήνιο 100 μg. NAC 600 mg όταν υπάρχει κόπωση ή δύσπνοια. Βιταμίνη Β1 στα 100 mg για νευροκαρδιακή λειτουργία.
4. Για τον Δημήτρη που ζει με άγχος, υπερένταση, αϋπνία, φόβο θα επέλεγα L-Theanine 100 mg για καθαρό νου, Ashwagandha KSM-66 300 mg το βράδυ για μείωση κορτιζόλης,
και μαγνήσιο 250 mg πριν τον ύπνο για ηρεμία.
Κανένα από αυτά δεν είναι “θεραπεία”. Είναι φροντίδα. Είναι τρόπος να σηκώσεις τον εαυτό σου από τον βούρκο της εποχής.