4 months ago
Dimitrios Pontikas
Αγαπημένα
·
7 ώρ.
·
"Γιατί ψοφάνε τα έρμα;"
Ζούμε σε μια εποχή όπου η αλήθεια δεν αναζητείται, στρατολογείται και το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν δύο αντίπαλα αφηγήματα. Είναι ότι και τα δύο χρησιμοποιούν τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό νοητικής πόλωσης, τη μισή αλήθεια, τον ηθικό εκβιασμό και τον φόβο, απλώς με διαφορετική σημαία.
Το ένα αφήγημα σου λέει "εμπιστεύσου, μη ρωτάς. Οι ειδικοί ξέρουν". Το άλλο σου λέει "μη πιστεύεις τίποτα. Όλα είναι ψέμα. Όλοι είναι πουλημένοι". Και τα δύο ζητούν το ίδιο πράγμα, να παραιτηθείς από τη σκέψη σου. Το πρώτο στο όνομα του κύρους και το δεύτερο στο όνομα της οργής.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Δεν μπορούμε να συζητήσουμε σοβαρά, αν πρώτα δεν καθαρίσουμε τις λέξεις που χρησιμοποιούμε. Άλλο πράγμα είναι το εμβόλιο, άλλο η δόση. Άλλο είναι η ασφάλεια, άλλο ο μηδενικός κίνδυνος. Άλλο η συσχέτιση, άλλο η αιτιότητα. Όποιος τα μπερδεύει, σκόπιμα ή από βολική άγνοια, δεν ενημερώνει, μα κατευθύνει.
Καμία ιατρική πράξη δεν υφίσταται χωρίς ρίσκο. Ούτε το εμβόλιο, ούτε το οποιοδήποτε φάρμακο. Ούτε η αναισθησία, ούτε καν η ατομική ή η συλλογική αδράνεια. Όταν λοιπόν κάποιος λέει πως κάτι "είναι απολύτως ασφαλές" χωρίς να εξηγεί για ποιον, σε ποιο ποσοστό και υπό ποιες συνθήκες, δεν μιλά επιστημονικά μα μόνο πολιτικά. Και όταν κάποιος άλλος φωνάζει "δεν δοκιμάστηκε τίποτα", αγνοώντας όσα δεδομένα υπάρχουν επειδή δεν είναι αυτά που θα ήθελε, δεν μιλά επιστημονικά μα συναισθηματικά.
Το ίδιο παιχνίδι παίζεται και με τα δεδομένα. Κάθε λογής δεδομένα. Το σύστημα παρουσιάζει μέσους όρους και αποκρύπτει τις εξαιρέσεις. Η αντίδραση παίρνει τις εξαιρέσεις και τις κάνει κανόνα. Και οι δύο αποκρύπτουν το πλήρες πλαίσιο. Αν βγάλεις τα μυωπικά γυαλιά θα δεις πως τα στατιστικά δεν λένε ψέματα, αλλά δεν λένε όλη την ιστορία. Ένα μικρό ποσοστό δεν είναι παρηγοριά για εκείνον που θα το υποστεί και η απουσία απόδειξης δεν είναι απόδειξη απουσίας αλλά συχνά είναι απλώς ένδειξη ότι δεν σχεδιάστηκε ποτέ μελέτη για να απαντήσει το ερώτημα που τέθηκε.
Ας μιλήσουμε καθαρά και χωρίς μισόλογα και για τα συμφέροντα. Τα κάθε λογής συμφέροντα. Οι φαρμακευτικές δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα αλλά επιχειρήσεις με μετόχους, διαρκή πίεση και στόχους. Αυτό δεν τις καθιστά αυτομάτως εγκληματικές οργανώσεις, καθιστά όμως αφελή όποιον μιλά για "καθαρή επιστήμη χωρίς οικονομικό βάρος". Όταν το κράτος γίνεται εγγυημένος πελάτης και η αποτυχία δεν έχει πραγματικό κόστος για κανένα εμπλεκόμενο μέρος, η ηθική χαλαρώνει από έλλειψη αντίβαρων.
Αλλά και η αντίδραση δεν είναι αθώα. Υπάρχει και εκεί οικονομία κοινωνικής μηχανικής κλίμακας, τα clicks, τα βιβλία, οι πλατφόρμες, οι "αποκαλύψεις". Ακόμα και ο θυμός είναι προϊόν, είναι νόμισμα. Και όποιος ζει από την αγανάκτησή σου δεν έχει συμφέρον να ηρεμήσεις. Δεν πρόκειται για λαό εναντίον του συστήματος αλλά για αγορά εναντίον αγοράς όπου στη μέση κάθεται ανήμπορος ο πολίτης.
Το πραγματικό ρήγμα εμφανίζεται στην υποχρεωτικότητα. Εκεί δηλαδή που η επιστήμη παύει να είναι γόνιμη γνώση και γίνεται εργαλείο εξουσίας. Άλλο να προτείνεις, να εξηγείς και να πείθεις και άλλο να επιβάλλεις χωρίς να αναλαμβάνεις πλήρως την ευθύνη. Όταν η καθολική συμμόρφωση απαιτείται αλλά η ευθύνη εξαφανίζεται, δεν μιλάμε για δημόσια υγεία αλλά για διοίκηση πληθυσμού.
Η συλλογική ευθύνη δεν ακυρώνει την ατομική. Η αλληλεγγύη είναι επιλογή, και δεν γίνεται να αποτελεί εκβιασμό με ηθικό περιτύλιγμα. Όταν η "προστασία" συνοδεύεται από αποκλεισμούς, στιγματισμό και κοινωνική διαίρεση, τότε η κοινωνία μαθαίνει κάτι επικίνδυνο που θα το οργώσει στο μέλλον με δυσάρεστες συνέπειες, να αποδέχεται τον αποκλεισμό του διπλανού της.
Και φτάνουμε στο σημείο που κρίνεται η αξιοπιστία όλων, τι γίνεται όταν κάτι πάει στραβά; Εδώ είναι το σημείο όπου πέφτουν οι μάσκες. Ο πολίτης καλείται να αποδείξει τα πάντα ενώ το σύστημα σχεδόν τίποτα. Η βλάβη βαπτίζεται ως "σπάνια περίπτωση”, ο άνθρωπος γίνεται στατιστικό, και η αποζημίωση μετατρέπεται σε άθλο. Αν ένα μέτρο είναι υποχρεωτικό, η ευθύνη πρέπει να είναι αυτόματη, καθαρή και ανθρώπινη, αλλιώς δεν μιλάμε για πρόνοια, αλλά για κοινωνία αναλώσιμων ατόμων.
Και μέσα σε όλα αυτά, τα ΜΜΕ δεν ενημερώνουν, ως όφειλαν. Ρυθμίζουν συναισθήματα. Δεν λένε ψέματα αλλά διαλέγουν στρατόπεδο και αφήγημα. Διαλέγουν τίτλους, φόβους, ήρωες και εχθρούς. Το σύνθετο εξάλλου δεν πουλάει, η αβεβαιότητα δεν κάνει κλικ. Έτσι ο πολίτης νομίζει ότι διάλεξε άποψη, ενώ στην πραγματικότητα οδηγήθηκε σε στρατόπεδο προς σφαγή.
Οι ταμπέλες είναι το τελικό εργαλείο φίμωσης. "Ψεκ", "ανεύθυνος", "πληρωμένος", "συστημικός". Μόλις κολλήσουν πάνω σε κάποιον, δεν χρειάζεται περαιτέρω διάλογος. Έχει τελειώσει η σκέψη. Μόνιμα και δια παντός.
Αγαπημένα
·
7 ώρ.
·
"Γιατί ψοφάνε τα έρμα;"
Ζούμε σε μια εποχή όπου η αλήθεια δεν αναζητείται, στρατολογείται και το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν δύο αντίπαλα αφηγήματα. Είναι ότι και τα δύο χρησιμοποιούν τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό νοητικής πόλωσης, τη μισή αλήθεια, τον ηθικό εκβιασμό και τον φόβο, απλώς με διαφορετική σημαία.
Το ένα αφήγημα σου λέει "εμπιστεύσου, μη ρωτάς. Οι ειδικοί ξέρουν". Το άλλο σου λέει "μη πιστεύεις τίποτα. Όλα είναι ψέμα. Όλοι είναι πουλημένοι". Και τα δύο ζητούν το ίδιο πράγμα, να παραιτηθείς από τη σκέψη σου. Το πρώτο στο όνομα του κύρους και το δεύτερο στο όνομα της οργής.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Δεν μπορούμε να συζητήσουμε σοβαρά, αν πρώτα δεν καθαρίσουμε τις λέξεις που χρησιμοποιούμε. Άλλο πράγμα είναι το εμβόλιο, άλλο η δόση. Άλλο είναι η ασφάλεια, άλλο ο μηδενικός κίνδυνος. Άλλο η συσχέτιση, άλλο η αιτιότητα. Όποιος τα μπερδεύει, σκόπιμα ή από βολική άγνοια, δεν ενημερώνει, μα κατευθύνει.
Καμία ιατρική πράξη δεν υφίσταται χωρίς ρίσκο. Ούτε το εμβόλιο, ούτε το οποιοδήποτε φάρμακο. Ούτε η αναισθησία, ούτε καν η ατομική ή η συλλογική αδράνεια. Όταν λοιπόν κάποιος λέει πως κάτι "είναι απολύτως ασφαλές" χωρίς να εξηγεί για ποιον, σε ποιο ποσοστό και υπό ποιες συνθήκες, δεν μιλά επιστημονικά μα μόνο πολιτικά. Και όταν κάποιος άλλος φωνάζει "δεν δοκιμάστηκε τίποτα", αγνοώντας όσα δεδομένα υπάρχουν επειδή δεν είναι αυτά που θα ήθελε, δεν μιλά επιστημονικά μα συναισθηματικά.
Το ίδιο παιχνίδι παίζεται και με τα δεδομένα. Κάθε λογής δεδομένα. Το σύστημα παρουσιάζει μέσους όρους και αποκρύπτει τις εξαιρέσεις. Η αντίδραση παίρνει τις εξαιρέσεις και τις κάνει κανόνα. Και οι δύο αποκρύπτουν το πλήρες πλαίσιο. Αν βγάλεις τα μυωπικά γυαλιά θα δεις πως τα στατιστικά δεν λένε ψέματα, αλλά δεν λένε όλη την ιστορία. Ένα μικρό ποσοστό δεν είναι παρηγοριά για εκείνον που θα το υποστεί και η απουσία απόδειξης δεν είναι απόδειξη απουσίας αλλά συχνά είναι απλώς ένδειξη ότι δεν σχεδιάστηκε ποτέ μελέτη για να απαντήσει το ερώτημα που τέθηκε.
Ας μιλήσουμε καθαρά και χωρίς μισόλογα και για τα συμφέροντα. Τα κάθε λογής συμφέροντα. Οι φαρμακευτικές δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα αλλά επιχειρήσεις με μετόχους, διαρκή πίεση και στόχους. Αυτό δεν τις καθιστά αυτομάτως εγκληματικές οργανώσεις, καθιστά όμως αφελή όποιον μιλά για "καθαρή επιστήμη χωρίς οικονομικό βάρος". Όταν το κράτος γίνεται εγγυημένος πελάτης και η αποτυχία δεν έχει πραγματικό κόστος για κανένα εμπλεκόμενο μέρος, η ηθική χαλαρώνει από έλλειψη αντίβαρων.
Αλλά και η αντίδραση δεν είναι αθώα. Υπάρχει και εκεί οικονομία κοινωνικής μηχανικής κλίμακας, τα clicks, τα βιβλία, οι πλατφόρμες, οι "αποκαλύψεις". Ακόμα και ο θυμός είναι προϊόν, είναι νόμισμα. Και όποιος ζει από την αγανάκτησή σου δεν έχει συμφέρον να ηρεμήσεις. Δεν πρόκειται για λαό εναντίον του συστήματος αλλά για αγορά εναντίον αγοράς όπου στη μέση κάθεται ανήμπορος ο πολίτης.
Το πραγματικό ρήγμα εμφανίζεται στην υποχρεωτικότητα. Εκεί δηλαδή που η επιστήμη παύει να είναι γόνιμη γνώση και γίνεται εργαλείο εξουσίας. Άλλο να προτείνεις, να εξηγείς και να πείθεις και άλλο να επιβάλλεις χωρίς να αναλαμβάνεις πλήρως την ευθύνη. Όταν η καθολική συμμόρφωση απαιτείται αλλά η ευθύνη εξαφανίζεται, δεν μιλάμε για δημόσια υγεία αλλά για διοίκηση πληθυσμού.
Η συλλογική ευθύνη δεν ακυρώνει την ατομική. Η αλληλεγγύη είναι επιλογή, και δεν γίνεται να αποτελεί εκβιασμό με ηθικό περιτύλιγμα. Όταν η "προστασία" συνοδεύεται από αποκλεισμούς, στιγματισμό και κοινωνική διαίρεση, τότε η κοινωνία μαθαίνει κάτι επικίνδυνο που θα το οργώσει στο μέλλον με δυσάρεστες συνέπειες, να αποδέχεται τον αποκλεισμό του διπλανού της.
Και φτάνουμε στο σημείο που κρίνεται η αξιοπιστία όλων, τι γίνεται όταν κάτι πάει στραβά; Εδώ είναι το σημείο όπου πέφτουν οι μάσκες. Ο πολίτης καλείται να αποδείξει τα πάντα ενώ το σύστημα σχεδόν τίποτα. Η βλάβη βαπτίζεται ως "σπάνια περίπτωση”, ο άνθρωπος γίνεται στατιστικό, και η αποζημίωση μετατρέπεται σε άθλο. Αν ένα μέτρο είναι υποχρεωτικό, η ευθύνη πρέπει να είναι αυτόματη, καθαρή και ανθρώπινη, αλλιώς δεν μιλάμε για πρόνοια, αλλά για κοινωνία αναλώσιμων ατόμων.
Και μέσα σε όλα αυτά, τα ΜΜΕ δεν ενημερώνουν, ως όφειλαν. Ρυθμίζουν συναισθήματα. Δεν λένε ψέματα αλλά διαλέγουν στρατόπεδο και αφήγημα. Διαλέγουν τίτλους, φόβους, ήρωες και εχθρούς. Το σύνθετο εξάλλου δεν πουλάει, η αβεβαιότητα δεν κάνει κλικ. Έτσι ο πολίτης νομίζει ότι διάλεξε άποψη, ενώ στην πραγματικότητα οδηγήθηκε σε στρατόπεδο προς σφαγή.
Οι ταμπέλες είναι το τελικό εργαλείο φίμωσης. "Ψεκ", "ανεύθυνος", "πληρωμένος", "συστημικός". Μόλις κολλήσουν πάνω σε κάποιον, δεν χρειάζεται περαιτέρω διάλογος. Έχει τελειώσει η σκέψη. Μόνιμα και δια παντός.
Η απελευθέρωση ξεκινά όταν πάψεις να ανήκεις κάπου. Όταν αντέχεις να πεις "δεν ξέρω". Όταν αλλάζεις γνώμη αν αλλάξουν τα δεδομένα. Όταν δεν χρειάζεσαι το συλλογικό χειροκρότημα.
Δεν είμαι υπέρ. Δεν είμαι κατά. Δεν είμαι ουδέτερος. Είμαι υπέρ της σκέψης. Κατά της επιβολής. Κατά της υστερίας. Κατά της ιεροποίησης οποιουδήποτε. Και όποιος δεν αντέχει αυτή τη στάση, δεν φοβάται εμένα. Φοβάται έναν πολίτη που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σύμφωνα με τις δικές του βλέψεις και ορέξεις.Η αλήθεια δεν βρίσκεται στη μέση. Βρίσκεται ολόκληρη για όποιον έχει ανοικτά τα μάτια του μυαλού του και όποιος σου ζητά να πάρεις τη μισή αλήθεια, δεν θέλει να σε ενημερώσει. Θέλει να σε στρατολογήσει. Εγώ δεν στρατολογούμαι.
Και μέσα σε όλο αυτό το θόρυβο, κάποιοι απορούν ακόμη. Απορούν για τον αυτισμό. Απορούν για τη νευροαναπτυξιακή απορρύθμιση. Απορούν για την υπογονιμότητα. Απορούν για την πτώση των σπερματοζωαρίων από γενιά σε γενιά, ιδίως στους άνδρες των δυτικών κοινωνιών. Απορούν σαν να ζούμε σε κενό. Σαν να μην υπάρχει περιβάλλον μέσα στο οποίο πραγματωνόμαστε. Σαν να μην υπάρχει συσσώρευση αποτελεσμάτων των επιλογών και των λαθών μας. Η αλήθεια είναι πολύ λιγότερο μυστηριώδης και πολύ πιο άβολη από όσο νομίζουμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος και ιδίως το έμβρυο, το παιδί και ο έφηβος δεν εκτίθεται σε έναν παράγοντα μόνο. Εκτίθεται σε κοκτέιλ παραγόντων από τη σύλληψη κιόλας. Σε έναν κόσμο κορεσμένο από χημικά, ενδοκρινικούς διαταράκτες, νανοσωματίδια πλαστικών, τα λεγόμενα αιώνια χημικά, φυτοφάρμακα όπως η γλυφοσάτη, παρασιτοκτόνα, βαρέα μέταλλα, φορμαλδεΰδη σε τρόφιμα, ψάρια, καλλυντικά, βαφές μαλλιών. Σε ουσίες που δρουν νευροτοξικά, ορμονικά, σωρευτικά. Χαμηλές δόσεις, αλλά συνεχής έκθεση. Το αποτέλεσμα χειρότερο και δυστυχώς μόνιμο.
Και όμως, αντί να μιλήσουμε για πολυπαραγοντική επιβάρυνση, για συνεργιστικά αποτελέσματα, για όρια αντοχής της βιολογίας, ψάχνουμε έναν ένοχο. Έναν. Γιατί αυτό βολεύει το αφήγημα. Άλλους τους βολεύει να πουν "φταίει μόνο αυτό". Άλλους να πουν "δεν φταίει τίποτα. Όλα καλά τα κάνουμε". Και έτσι όλοι αποφεύγουν να δουν το σύνολο.
Δεν είμαι υπέρ. Δεν είμαι κατά. Δεν είμαι ουδέτερος. Είμαι υπέρ της σκέψης. Κατά της επιβολής. Κατά της υστερίας. Κατά της ιεροποίησης οποιουδήποτε. Και όποιος δεν αντέχει αυτή τη στάση, δεν φοβάται εμένα. Φοβάται έναν πολίτη που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει σύμφωνα με τις δικές του βλέψεις και ορέξεις.Η αλήθεια δεν βρίσκεται στη μέση. Βρίσκεται ολόκληρη για όποιον έχει ανοικτά τα μάτια του μυαλού του και όποιος σου ζητά να πάρεις τη μισή αλήθεια, δεν θέλει να σε ενημερώσει. Θέλει να σε στρατολογήσει. Εγώ δεν στρατολογούμαι.
Και μέσα σε όλο αυτό το θόρυβο, κάποιοι απορούν ακόμη. Απορούν για τον αυτισμό. Απορούν για τη νευροαναπτυξιακή απορρύθμιση. Απορούν για την υπογονιμότητα. Απορούν για την πτώση των σπερματοζωαρίων από γενιά σε γενιά, ιδίως στους άνδρες των δυτικών κοινωνιών. Απορούν σαν να ζούμε σε κενό. Σαν να μην υπάρχει περιβάλλον μέσα στο οποίο πραγματωνόμαστε. Σαν να μην υπάρχει συσσώρευση αποτελεσμάτων των επιλογών και των λαθών μας. Η αλήθεια είναι πολύ λιγότερο μυστηριώδης και πολύ πιο άβολη από όσο νομίζουμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος και ιδίως το έμβρυο, το παιδί και ο έφηβος δεν εκτίθεται σε έναν παράγοντα μόνο. Εκτίθεται σε κοκτέιλ παραγόντων από τη σύλληψη κιόλας. Σε έναν κόσμο κορεσμένο από χημικά, ενδοκρινικούς διαταράκτες, νανοσωματίδια πλαστικών, τα λεγόμενα αιώνια χημικά, φυτοφάρμακα όπως η γλυφοσάτη, παρασιτοκτόνα, βαρέα μέταλλα, φορμαλδεΰδη σε τρόφιμα, ψάρια, καλλυντικά, βαφές μαλλιών. Σε ουσίες που δρουν νευροτοξικά, ορμονικά, σωρευτικά. Χαμηλές δόσεις, αλλά συνεχής έκθεση. Το αποτέλεσμα χειρότερο και δυστυχώς μόνιμο.
Και όμως, αντί να μιλήσουμε για πολυπαραγοντική επιβάρυνση, για συνεργιστικά αποτελέσματα, για όρια αντοχής της βιολογίας, ψάχνουμε έναν ένοχο. Έναν. Γιατί αυτό βολεύει το αφήγημα. Άλλους τους βολεύει να πουν "φταίει μόνο αυτό". Άλλους να πουν "δεν φταίει τίποτα. Όλα καλά τα κάνουμε". Και έτσι όλοι αποφεύγουν να δουν το σύνολο.
4 months ago
In response Manos_Manolits to his Publication
4 months ago
In response Manos_Manolits to his Publication
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στη γονιμότητα. Οι κοινωνίες που είναι περισσότερο εκτεθειμένες σε αυτό το χημικό και περιβαλλοντικό φορτίο είναι ακριβώς εκείνες που καταγράφουν δραματική πτώση στον αριθμό και την ποιότητα των σπερματοζωαρίων, ορμονική απορρύθμιση, αύξηση υπογονιμότητας, ανάγκη ιατρικής υποβοήθησης εκεί όπου πριν υπήρχε φυσιολογική βιολογία σε κάθε ζευγάρι. Αυτό δεν είναι σύμπτωση αλλά ανθρώπινη βιολογία υπό πίεση.
Δεν χρειάζεται καμία θεωρία συνωμοσίας για να το καταλάβεις. Χρειάζεται μόνο να δεχτείς ότι ένα σύστημα που πλημμυρίζει το περιβάλλον με χημικά, που καθυστερεί να αποσύρει ουσίες ακόμη και όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις κινδύνου, και που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη αναπαραγωγή και ανάπτυξη σαν στατιστική και όχι σαν θεμέλιο ζωής, θα πληρώσει το τίμημα. Όχι άμεσα αλλά διαγενεακά.
Όποιος απορεί για τον αυτισμό χωρίς να μιλά για το περιβάλλον που ζούμε, όποιος απορεί για την υπογονιμότητα χωρίς να μιλά για ενδοκρινικούς διαταράκτες, όποιος απορεί για τη νευροαναπτυξιακή και ορμονική απορρύθμιση χωρίς να μιλά για το συνολικό τοξικό φορτίο του σύγχρονου πολιτισμού, δεν απορεί πραγματικά.
Απλώς δεν θέλει να κοιτάξει τον καθρέφτη και να δει τα μούτρα του φαρδιά πλατιά.
Η βιολογία δεν εκδικείται. Δεν τιμωρεί. Ανταποκρίνεται στις πράξεις μας και κάθε γενιά που αγνοεί τα όρια της, παραδίδει στην επόμενη λιγότερη αντοχή, λιγότερη γονιμότητα, λιγότερο περιθώριο λάθους. Δεν πήγε κάτι στραβά, απλά κάναμε πως δεν βλέπαμε.
Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)
Υστερόγραφο: Όχι άλλο θόρυβο ανούσιο! Αρκετά! Όλα τα στρατόπεδα είναι να δείχνουν με το δάκτυλο το άλλο ως υπαίτιο και η αγωνία του καθενός τελειώνει όταν το αγγούρι φεύγει μακριά από το ορθό του. Μέχρι εκεί! Κυνικά αλλά ρεαλιστικά.
Δεν χρειάζεται καμία θεωρία συνωμοσίας για να το καταλάβεις. Χρειάζεται μόνο να δεχτείς ότι ένα σύστημα που πλημμυρίζει το περιβάλλον με χημικά, που καθυστερεί να αποσύρει ουσίες ακόμη και όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις κινδύνου, και που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη αναπαραγωγή και ανάπτυξη σαν στατιστική και όχι σαν θεμέλιο ζωής, θα πληρώσει το τίμημα. Όχι άμεσα αλλά διαγενεακά.
Όποιος απορεί για τον αυτισμό χωρίς να μιλά για το περιβάλλον που ζούμε, όποιος απορεί για την υπογονιμότητα χωρίς να μιλά για ενδοκρινικούς διαταράκτες, όποιος απορεί για τη νευροαναπτυξιακή και ορμονική απορρύθμιση χωρίς να μιλά για το συνολικό τοξικό φορτίο του σύγχρονου πολιτισμού, δεν απορεί πραγματικά.
Απλώς δεν θέλει να κοιτάξει τον καθρέφτη και να δει τα μούτρα του φαρδιά πλατιά.
Η βιολογία δεν εκδικείται. Δεν τιμωρεί. Ανταποκρίνεται στις πράξεις μας και κάθε γενιά που αγνοεί τα όρια της, παραδίδει στην επόμενη λιγότερη αντοχή, λιγότερη γονιμότητα, λιγότερο περιθώριο λάθους. Δεν πήγε κάτι στραβά, απλά κάναμε πως δεν βλέπαμε.
Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)
Υστερόγραφο: Όχι άλλο θόρυβο ανούσιο! Αρκετά! Όλα τα στρατόπεδα είναι να δείχνουν με το δάκτυλο το άλλο ως υπαίτιο και η αγωνία του καθενός τελειώνει όταν το αγγούρι φεύγει μακριά από το ορθό του. Μέχρι εκεί! Κυνικά αλλά ρεαλιστικά.
4 months ago
In response Manos_Manolits to his Publication
Συντάκτης
Dimitrios Pontikas
Δεν ήρθα να σας πείσω. Ήρθα να σας χαλάσω την πεποίθηση σας.
Να σας χαλάσω τη βολή της βεβαιότητας, την άνεση του "εμείς", την παρηγοριά του στρατοπέδου.
Μη με ρωτάτε αν είμαι υπέρ ή κατά. Δεν είμαι προϊόν ραφιού. Δεν έχω ετικέτα. Δεν χωράω σε hashtag.
Αν ψάχνετε κάποιον να σας πει τι να πιστέψετε, κάντε πέρα. Δεν είμαι εγώ.
Αν ψάχνετε κάποιον να σας θυμώσει αρκετά ώστε να ξεχάσετε να σκεφτείτε, επίσης κάντε πέρα. Δεν πουλάω οργή.
Δεν σας υπόσχομαι ασφάλεια. Δεν σας υπόσχομαι σωτηρία. Δεν σας υπόσχομαι ότι θα κοιμηθείτε ήσυχοι.
Σας υπόσχομαι μόνο ένα πράγμα, ότι αν νιώσετε πραγματικά όσα γράφω και λέω, δεν θα μπορείτε πια να κρύβεστε πίσω από έτοιμες απαντήσεις.
Δεν λέω "η επιστήμη λέει". Η επιστήμη ρωτά. Και όποιος τη μετατρέπει σε εντολή, την έχει ήδη προδώσει.
Δεν λέω "όλα είναι ψέμα". Αυτό είναι η εύκολη έξοδος των κουρασμένων. Διερωτώμαι ποιος μιλά, γιατί μιλά, ποιος χρηματοδοτεί και ποιος πληρώνει το κόστος.
Δεν σας ζητάω να με πιστέψετε. Σας ζητάω να αντέξετε να μην πιστέψετε κανέναν για λίγο.
Να σταθείτε γυμνοί μπροστά στα δεδομένα. Να πείτε "δεν ξέρω". Να παραδεχτείτε ότι η βεβαιότητα είναι ναρκωτικό και η σκέψη δουλειά βαριά.
Ξέρω, ενοχλώ γιατί δεν προσφέρω ταυτότητα. Δεν σας λέω "είσαι καλός αν ανήκεις εδώ" ούτε "είσαι ξύπνιος αν μισείς τους άλλους".
Σας αφήνω μόνους. Και αυτό πονάει.
Ο άνθρωπος έχει μάθει να λειτουργεί με οδηγίες χρήσης και εγώ του τις σκίζω μπροστά στα μάτια του.
Δεν είμαι επαναστάτης. Οι επαναστάτες χρειάζονται κοινό. Δεν είμαι ειδικός. Οι ειδικοί χρειάζονται κύρος.
Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να παραδώσει τη σκέψη του σε όποιον του την ζήτησε έτοιμη.
Αν με θεωρείτε επικίνδυνο, δεν είναι γιατί λέω κάτι τρομερό.
Είναι γιατί σας θυμίζω ότι η ευθύνη της σκέψης είναι δική σας.
Και αυτή η ευθύνη δεν μεταβιβάζεται, δεν ψηφίζεται, δεν επιβάλλεται.
Αντέξτε την.
Ή πολεμήστε με. Και τα δύο είναι ανθρώπινα.
Αλλά μη μου ζητάτε να ανήκω. Δεν ανήκω.
Στέκομαι.
Και όποιος στέκεται μόνος, δεν χειραγωγείται.
Dimitrios Pontikas
Δεν ήρθα να σας πείσω. Ήρθα να σας χαλάσω την πεποίθηση σας.
Να σας χαλάσω τη βολή της βεβαιότητας, την άνεση του "εμείς", την παρηγοριά του στρατοπέδου.
Μη με ρωτάτε αν είμαι υπέρ ή κατά. Δεν είμαι προϊόν ραφιού. Δεν έχω ετικέτα. Δεν χωράω σε hashtag.
Αν ψάχνετε κάποιον να σας πει τι να πιστέψετε, κάντε πέρα. Δεν είμαι εγώ.
Αν ψάχνετε κάποιον να σας θυμώσει αρκετά ώστε να ξεχάσετε να σκεφτείτε, επίσης κάντε πέρα. Δεν πουλάω οργή.
Δεν σας υπόσχομαι ασφάλεια. Δεν σας υπόσχομαι σωτηρία. Δεν σας υπόσχομαι ότι θα κοιμηθείτε ήσυχοι.
Σας υπόσχομαι μόνο ένα πράγμα, ότι αν νιώσετε πραγματικά όσα γράφω και λέω, δεν θα μπορείτε πια να κρύβεστε πίσω από έτοιμες απαντήσεις.
Δεν λέω "η επιστήμη λέει". Η επιστήμη ρωτά. Και όποιος τη μετατρέπει σε εντολή, την έχει ήδη προδώσει.
Δεν λέω "όλα είναι ψέμα". Αυτό είναι η εύκολη έξοδος των κουρασμένων. Διερωτώμαι ποιος μιλά, γιατί μιλά, ποιος χρηματοδοτεί και ποιος πληρώνει το κόστος.
Δεν σας ζητάω να με πιστέψετε. Σας ζητάω να αντέξετε να μην πιστέψετε κανέναν για λίγο.
Να σταθείτε γυμνοί μπροστά στα δεδομένα. Να πείτε "δεν ξέρω". Να παραδεχτείτε ότι η βεβαιότητα είναι ναρκωτικό και η σκέψη δουλειά βαριά.
Ξέρω, ενοχλώ γιατί δεν προσφέρω ταυτότητα. Δεν σας λέω "είσαι καλός αν ανήκεις εδώ" ούτε "είσαι ξύπνιος αν μισείς τους άλλους".
Σας αφήνω μόνους. Και αυτό πονάει.
Ο άνθρωπος έχει μάθει να λειτουργεί με οδηγίες χρήσης και εγώ του τις σκίζω μπροστά στα μάτια του.
Δεν είμαι επαναστάτης. Οι επαναστάτες χρειάζονται κοινό. Δεν είμαι ειδικός. Οι ειδικοί χρειάζονται κύρος.
Είμαι απλώς ένας άνθρωπος που αρνήθηκε να παραδώσει τη σκέψη του σε όποιον του την ζήτησε έτοιμη.
Αν με θεωρείτε επικίνδυνο, δεν είναι γιατί λέω κάτι τρομερό.
Είναι γιατί σας θυμίζω ότι η ευθύνη της σκέψης είναι δική σας.
Και αυτή η ευθύνη δεν μεταβιβάζεται, δεν ψηφίζεται, δεν επιβάλλεται.
Αντέξτε την.
Ή πολεμήστε με. Και τα δύο είναι ανθρώπινα.
Αλλά μη μου ζητάτε να ανήκω. Δεν ανήκω.
Στέκομαι.
Και όποιος στέκεται μόνος, δεν χειραγωγείται.
