Dimitrios Pontikas
Αγαπημένα
·
2 ημ.
·
"Περιμένοντας τον Γκοντό"
- Μπαμπά, θα γίνει πόλεμος;
- Ποιος στο είπε αυτό;
- Παντού το λένε, στο TikTok, στις ειδήσεις, ακόμα και η μαμά της φίλης μου είπε να “ετοιμαζόμαστε”
- Να ετοιμαζόμαστε για τι; Για το τέλος του κόσμου σε stories των 15 δευτερολέπτων;
- Εγώ φοβάμαι
- Το βλέπω και δεν φταις εσύ. Σε έβαλαν μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα και σου είπαν ότι έξω έχει καταιγίδα.
- Δηλαδή δεν έχει;
- Έχει μόνο θόρυβο. Μπορείς να κάνεις την διάκριση; Άλλο ο θόρυβος, άλλο η πραγματικότητα.
- Και γιατί το κάνουν;
- Ο φόβος είναι το πιο εύκολο νόμισμα. Δεν χρειάζεται να τον αποδείξεις, τον νιώθει ο άλλος και τον πληρώνει με προσοχή, με χρόνο, με χρήμα, με το μυαλό του.
- Δηλαδή κάποιοι κερδίζουν;
- Όχι απλά κερδίζουν, ζουν από αυτό. Υπάρχει ολόκληρη "βιομηχανία φόβου" σε κάθε επίπεδο.
Άλλος πουλάει καταστροφή, άλλος σωτηρία, άλλος μυστική γνώση. Και κάπου ανάμεσα σε όλους αυτούς τους πάγκους που πουλάνε την πραμάτεια τους, ο άνθρωπος ξεχνάει να ζει.
- Και ο πόλεμος;
- Άκουσε με προσεκτικά, κόρη μου. Πόλεμοι υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Αλλά ο όρος "παγκόσμιος πόλεμος" δεν είναι clickbait λέξη αλλά ένα γεγονός με τεράστιο κόστος και για αυτούς που τον ξεκινούν.
- Δηλαδή;
- Κανείς που έχει να χάσει τα πάντα δεν παίζει ζάρια έτσι εύκολα. Σήμερα οι ισορροπίες είναι τόσο μπλεγμένες, δες στα οικονομικά, στα ενεργειακά, στα τεχνολογικά, που ένας τέτοιος πόλεμος δεν θα είχε νικητές παρά μόνο στάχτη για όλους.
- Άρα δεν θα γίνει;
- Το σενάριο που σου πουλάνε όχι, δεν παίζει έτσι. Αυτό που παίζει είναι κάτι άλλο, να σε κάνουν να νομίζεις ότι ζεις λίγο πριν το τέλος.
- Γιατί να το θέλουν αυτό;
- Διότι ένας φοβισμένος άνθρωπος δεν σκέφτεται καθαρά, δεν αμφισβητεί, δεν δημιουργεί. Απλά καταναλώνει και περιμένει. Τώρα τι περιμένει; Το τίποτα μέχρι την επόμενη βαπτισμένη αναμονή φόβου που θα φέρει το επόμενο τίποτα.
- Και οι τιμές που ανεβαίνουν;
- Εκεί είναι το αστείο του πράγματος. Σου λένε "έρχεται καταστροφή", ανεβάζουν τις τιμές, και εσύ το δέχεσαι γιατί φοβάσαι ότι αύριο θα είναι χειρότερα τα πράγματα.
- Δηλαδή μας δουλεύουν;
- Όχι ακριβώς. Θα ήταν πιο απλό αν ήταν απλά “δούλεμα". Είναι κάτι βαθύτερο, ο άνθρωπος έχει μια παράξενη έλξη προς το τέλος. Του δίνει νόημα, δράμα, ουσία, ρόλο.
- Δηλαδή μας αρέσει να φοβόμαστε;
- Μας αρέσει να νιώθουμε ότι συμμετέχουμε σε κάτι μεγάλο, ακόμα κι αν αυτό είναι η καταστροφή μας.
- Και τι κάνουμε;
- Απλό είναι. Κοίταξε γύρω σου. Εδώ, τώρα. Αν ο κόσμος τελείωνε αύριο, δεν θα το μάθαινες από το κινητό ούτε από το χαζοκούτι. Θα το ένιωθες στον αέρα.
- (σιωπή)
- Θες να σου πω κάτι που δεν θα σου πουν ποτέ;
- Ναι.
- Η μεγαλύτερη "απειλή" δεν είναι ο πόλεμος. Είναι να ζήσεις όλη σου τη ζωή περιμένοντας τον να έρθει.
- Δηλαδή;
- Θα σου θυμίσω πως εγώ στα 46 μου ήδη από παιδί μέχρι σήμερα ακούω να μιλάνε για παγκόσμιο πόλεμο τουλάχιστον 40 φορές μέχρι τώρα. Επομένως, αν πάψεις να κάνεις πράγματα, να μην αγαπήσεις, να μην ρισκάρεις γιατί "ίσως γίνει κάτι" είναι η μεγαλύτερη απειλή. Μία ατομική και συλλογική ήττα χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα.
- Μπαμπά, εσύ φοβάσαι;
- Φοβάμαι μόνο ένα πράγμα.
- Τι;
- Να συνηθίσουμε τον φόβο και να τον πούμε κανονικότητα.
- (σιωπή)
- Άκου λοιπόν. Αν ποτέ έρθει κάτι μεγάλο, θα το αντιμετωπίσουμε, όπως κάνουν πάντα οι άνθρωποι σε κάθε χρονική ιστορική στιγμή. Αλλά μέχρι τότε, δεν θα χαρίσουμε τη ζωή μας σε σενάρια που πλασάρουν πλανόδιοι πωλητές δεξιά και αριστερά στη λαϊκή της ζωής μας.
- Οκ, νιώθω λίγο καλύτερα.
- Όχι λίγο. Αρκετά για να θυμάσαι κάτι.
- Τι;
- Ότι ο κόσμος δεν τελειώνει κάθε επόμενη μέρα. Απλά κάποιοι το διαφημίζουν σαν να τελειώνει.
- Μπαμπά, πριν μου είπες ότι μας βάζουν σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα. Αλλά γιατί το πιστεύουμε τόσο εύκολα το παραμύθι που μας πουλάνε;
- Ο άνθρωπος, μικρή μου, δεν ζει μόνο σε έναν κόσμο, ζει σε δύο. Στον έξω και στον μέσα.
- Και ο μέσα είναι αυτό που νιώθω;
- Είναι αυτό που σε τραβάει, σαν ρεύμα. Και εδώ ταιριάζει κάτι που δεν σου λένε εύκολα.
- Τι;
- Κάτι πολύ απλό και πολύ σκληρό μαζί, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πραγματικά "ξύπνιοι" αλλά ζουν μηχανικά, αντιδρούν ενστικτωδώς και δεν επιλέγουν τις πράξεις τους.
- Δηλαδή σαν ρομπότ;
- Σαν άνθρωποι που νομίζουν ότι αποφασίζουν, ενώ στην πραγματικότητα απλά αντιδρούν σε ό,τι τους ταΐζουν.
- Και ο φόβος;
- Το πιο δυνατό κουμπί. Πατάς φόβο και παίρνεις προσοχή. Πατάς φόβο και παίρνεις υπακοή. Πατάς φόβο και παίρνεις ενέργεια.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ....
Αγαπημένα
·
2 ημ.
·
"Περιμένοντας τον Γκοντό"
- Μπαμπά, θα γίνει πόλεμος;
- Ποιος στο είπε αυτό;
- Παντού το λένε, στο TikTok, στις ειδήσεις, ακόμα και η μαμά της φίλης μου είπε να “ετοιμαζόμαστε”
- Να ετοιμαζόμαστε για τι; Για το τέλος του κόσμου σε stories των 15 δευτερολέπτων;
- Εγώ φοβάμαι
- Το βλέπω και δεν φταις εσύ. Σε έβαλαν μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα και σου είπαν ότι έξω έχει καταιγίδα.
- Δηλαδή δεν έχει;
- Έχει μόνο θόρυβο. Μπορείς να κάνεις την διάκριση; Άλλο ο θόρυβος, άλλο η πραγματικότητα.
- Και γιατί το κάνουν;
- Ο φόβος είναι το πιο εύκολο νόμισμα. Δεν χρειάζεται να τον αποδείξεις, τον νιώθει ο άλλος και τον πληρώνει με προσοχή, με χρόνο, με χρήμα, με το μυαλό του.
- Δηλαδή κάποιοι κερδίζουν;
- Όχι απλά κερδίζουν, ζουν από αυτό. Υπάρχει ολόκληρη "βιομηχανία φόβου" σε κάθε επίπεδο.
Άλλος πουλάει καταστροφή, άλλος σωτηρία, άλλος μυστική γνώση. Και κάπου ανάμεσα σε όλους αυτούς τους πάγκους που πουλάνε την πραμάτεια τους, ο άνθρωπος ξεχνάει να ζει.
- Και ο πόλεμος;
- Άκουσε με προσεκτικά, κόρη μου. Πόλεμοι υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Αλλά ο όρος "παγκόσμιος πόλεμος" δεν είναι clickbait λέξη αλλά ένα γεγονός με τεράστιο κόστος και για αυτούς που τον ξεκινούν.
- Δηλαδή;
- Κανείς που έχει να χάσει τα πάντα δεν παίζει ζάρια έτσι εύκολα. Σήμερα οι ισορροπίες είναι τόσο μπλεγμένες, δες στα οικονομικά, στα ενεργειακά, στα τεχνολογικά, που ένας τέτοιος πόλεμος δεν θα είχε νικητές παρά μόνο στάχτη για όλους.
- Άρα δεν θα γίνει;
- Το σενάριο που σου πουλάνε όχι, δεν παίζει έτσι. Αυτό που παίζει είναι κάτι άλλο, να σε κάνουν να νομίζεις ότι ζεις λίγο πριν το τέλος.
- Γιατί να το θέλουν αυτό;
- Διότι ένας φοβισμένος άνθρωπος δεν σκέφτεται καθαρά, δεν αμφισβητεί, δεν δημιουργεί. Απλά καταναλώνει και περιμένει. Τώρα τι περιμένει; Το τίποτα μέχρι την επόμενη βαπτισμένη αναμονή φόβου που θα φέρει το επόμενο τίποτα.
- Και οι τιμές που ανεβαίνουν;
- Εκεί είναι το αστείο του πράγματος. Σου λένε "έρχεται καταστροφή", ανεβάζουν τις τιμές, και εσύ το δέχεσαι γιατί φοβάσαι ότι αύριο θα είναι χειρότερα τα πράγματα.
- Δηλαδή μας δουλεύουν;
- Όχι ακριβώς. Θα ήταν πιο απλό αν ήταν απλά “δούλεμα". Είναι κάτι βαθύτερο, ο άνθρωπος έχει μια παράξενη έλξη προς το τέλος. Του δίνει νόημα, δράμα, ουσία, ρόλο.
- Δηλαδή μας αρέσει να φοβόμαστε;
- Μας αρέσει να νιώθουμε ότι συμμετέχουμε σε κάτι μεγάλο, ακόμα κι αν αυτό είναι η καταστροφή μας.
- Και τι κάνουμε;
- Απλό είναι. Κοίταξε γύρω σου. Εδώ, τώρα. Αν ο κόσμος τελείωνε αύριο, δεν θα το μάθαινες από το κινητό ούτε από το χαζοκούτι. Θα το ένιωθες στον αέρα.
- (σιωπή)
- Θες να σου πω κάτι που δεν θα σου πουν ποτέ;
- Ναι.
- Η μεγαλύτερη "απειλή" δεν είναι ο πόλεμος. Είναι να ζήσεις όλη σου τη ζωή περιμένοντας τον να έρθει.
- Δηλαδή;
- Θα σου θυμίσω πως εγώ στα 46 μου ήδη από παιδί μέχρι σήμερα ακούω να μιλάνε για παγκόσμιο πόλεμο τουλάχιστον 40 φορές μέχρι τώρα. Επομένως, αν πάψεις να κάνεις πράγματα, να μην αγαπήσεις, να μην ρισκάρεις γιατί "ίσως γίνει κάτι" είναι η μεγαλύτερη απειλή. Μία ατομική και συλλογική ήττα χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα.
- Μπαμπά, εσύ φοβάσαι;
- Φοβάμαι μόνο ένα πράγμα.
- Τι;
- Να συνηθίσουμε τον φόβο και να τον πούμε κανονικότητα.
- (σιωπή)
- Άκου λοιπόν. Αν ποτέ έρθει κάτι μεγάλο, θα το αντιμετωπίσουμε, όπως κάνουν πάντα οι άνθρωποι σε κάθε χρονική ιστορική στιγμή. Αλλά μέχρι τότε, δεν θα χαρίσουμε τη ζωή μας σε σενάρια που πλασάρουν πλανόδιοι πωλητές δεξιά και αριστερά στη λαϊκή της ζωής μας.
- Οκ, νιώθω λίγο καλύτερα.
- Όχι λίγο. Αρκετά για να θυμάσαι κάτι.
- Τι;
- Ότι ο κόσμος δεν τελειώνει κάθε επόμενη μέρα. Απλά κάποιοι το διαφημίζουν σαν να τελειώνει.
- Μπαμπά, πριν μου είπες ότι μας βάζουν σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα. Αλλά γιατί το πιστεύουμε τόσο εύκολα το παραμύθι που μας πουλάνε;
- Ο άνθρωπος, μικρή μου, δεν ζει μόνο σε έναν κόσμο, ζει σε δύο. Στον έξω και στον μέσα.
- Και ο μέσα είναι αυτό που νιώθω;
- Είναι αυτό που σε τραβάει, σαν ρεύμα. Και εδώ ταιριάζει κάτι που δεν σου λένε εύκολα.
- Τι;
- Κάτι πολύ απλό και πολύ σκληρό μαζί, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πραγματικά "ξύπνιοι" αλλά ζουν μηχανικά, αντιδρούν ενστικτωδώς και δεν επιλέγουν τις πράξεις τους.
- Δηλαδή σαν ρομπότ;
- Σαν άνθρωποι που νομίζουν ότι αποφασίζουν, ενώ στην πραγματικότητα απλά αντιδρούν σε ό,τι τους ταΐζουν.
- Και ο φόβος;
- Το πιο δυνατό κουμπί. Πατάς φόβο και παίρνεις προσοχή. Πατάς φόβο και παίρνεις υπακοή. Πατάς φόβο και παίρνεις ενέργεια.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ....
21 days ago
21 days ago
In response Manos_Manolits to his Publication
- Ενέργεια;
- Ναι. Όχι με μεταφυσική μορφή αλλά πρακτικά.
Σκέψη, χρόνο, συναίσθημα. Όλα αυτά είναι "καύσιμο".
- Και το Δινικό Μοντέλο που έχεις γράψει τι λέει;
- Μάτια μου, εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.
- Πες μου.
- Το Δινικό Μοντέλο λέει ότι ο κόσμος δεν είναι απλά "πράγματα" αλλά ροές, στροβιλισμοί και δίνες.
- Δηλαδή;
- Φαντάσου ότι κάθε τι, ένα άτομο, μια ιδέα, μια κοινωνία, είναι σαν μια δίνη στο νερό. Όσο τροφοδοτείται, ζει. Όταν σταματήσει η ροή, διαλύεται.
- Και ο φόβος πως ερμηνεύεται στο Δινικό Μοντέλο;
- Ως μία από τις πιο ισχυρές "τροφές" για τέτοιες δίνες.
- Δηλαδή υπάρχει δίνη φόβου;
- Ακριβώς. Και όσο περισσότεροι άνθρωποι μπαίνουν μέσα της, τόσο δυναμώνει.
- Και εμείς;
- Ή γινόμαστε μέρος της ή την παρατηρούμε απ’ έξω.
- Και πώς βγαίνεις;
- Εκεί όσοι μιλάνε για εσωτερική αφύπνιση σταματάνε και το Δινικό Μοντέλο δίνει το επόμενο βήμα.
- Δηλαδή;
- Δεν αρκεί να "ξυπνήσεις". Πρέπει να καταλάβεις σε ποια ροή είσαι μέσα.
- Μμμ
- Αν μπεις σε δίνη φόβου, θα σκέφτεσαι τον φόβο. Αν μπεις σε δίνη δημιουργίας, θα παράγεις ζωή. Αν μπεις σε δίνη καταστροφής, θα βλέπεις παντού τέλος.
- Δηλαδή αυτοί που λένε συνέχεια για πόλεμο
- Τρέφουν μια δίνη καταστροφής και όσο την τρέφουν τόσο "αποδεικνύεται" μέσα τους.
- Και γιατί τους ακολουθούν άλλοι;
- Η δίνη τραβάει. Είναι πιο εύκολο να πέσεις μέσα σε κάτι έντονο παρά να σταθείς ήρεμα στο κέντρο σου.
- Δηλαδή η ηρεμία θέλει δύναμη;
- Τεράστια. Η ηρεμία δεν είναι αδυναμία αλλά επιλογή έξω από τη δίνη.
- Και ο πόλεμος που φοβάμαι;
- Άκου τώρα το πιο σημαντικό.
- (σιωπή)
- Ο κόσμος δεν πάει προς έναν "τελικό πόλεμο". Πάει προς σύγκρουση δινών. Οικονομικών, πληροφοριακών, ψυχολογικών.
- Δηλαδή;
- Αντί να πέφτουν βόμβες, πέφτουν αφηγήσεις. Αντί να καταστρέφονται πόλεις, καταλαμβάνονται μυαλά.
- Και αυτό είναι χειρότερο;
- Είναι πιο ύπουλο διότι δεν το καταλαβαίνεις.
- Άρα εγώ τι να κάνω;
- Να θυμάσαι κάτι απλό αλλά επαναστατικό.
- Τι;
- Δεν είσαι υποχρεωμένη να μπεις σε κάθε δίνη που σου προσφέρουν.
- (σιωπή)
- Μπορείς να διαλέξεις.
- Και αν φοβηθώ πάλι;
- Θα φοβηθείς, είσαι άνθρωπος. Αλλά τότε να ρωτάς "Αυτό που νιώθω, είναι δικό μου ή το πήρα από κάπου;"
- Μπαμπά
- Ναι;
- Δηλαδή μπορώ να βγω;
- Όχι μόνο να βγεις. Μπορείς να δημιουργήσεις τη δική σου δίνη.
- Τι δίνη;
- Ζωής. Ησυχίας. Δημιουργίας.
- Και αυτό αλλάζει κάτι;
- Αυτό αλλάζει τα πάντα. Οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκινούν από πολέμους. Ξεκινούν από το πού κατευθύνει ο άνθρωπος την προσοχή του.
- (σιωπή)
- Και να θυμάσαι, δεν ζούμε στο τέλος του κόσμου. Ζούμε σε μια μάχη για το πού θα στραφεί η ανθρώπινη συνείδηση.
- Και εμείς;
- Εμείς διαλέγουμε πλευρά κάθε μέρα. Τώρα πήγαινε να διαβάσεις, με περιμένουν οι μέλισσες.
- Τι εννοείς;
- Έχουμε να σώσουμε τις μέλισσες, θα καταλάβεις σε κανά μήνα. Άντε, πάμε, πάμε! Κίνηση να βλέπω.
Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)
- Ναι. Όχι με μεταφυσική μορφή αλλά πρακτικά.
Σκέψη, χρόνο, συναίσθημα. Όλα αυτά είναι "καύσιμο".
- Και το Δινικό Μοντέλο που έχεις γράψει τι λέει;
- Μάτια μου, εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον.
- Πες μου.
- Το Δινικό Μοντέλο λέει ότι ο κόσμος δεν είναι απλά "πράγματα" αλλά ροές, στροβιλισμοί και δίνες.
- Δηλαδή;
- Φαντάσου ότι κάθε τι, ένα άτομο, μια ιδέα, μια κοινωνία, είναι σαν μια δίνη στο νερό. Όσο τροφοδοτείται, ζει. Όταν σταματήσει η ροή, διαλύεται.
- Και ο φόβος πως ερμηνεύεται στο Δινικό Μοντέλο;
- Ως μία από τις πιο ισχυρές "τροφές" για τέτοιες δίνες.
- Δηλαδή υπάρχει δίνη φόβου;
- Ακριβώς. Και όσο περισσότεροι άνθρωποι μπαίνουν μέσα της, τόσο δυναμώνει.
- Και εμείς;
- Ή γινόμαστε μέρος της ή την παρατηρούμε απ’ έξω.
- Και πώς βγαίνεις;
- Εκεί όσοι μιλάνε για εσωτερική αφύπνιση σταματάνε και το Δινικό Μοντέλο δίνει το επόμενο βήμα.
- Δηλαδή;
- Δεν αρκεί να "ξυπνήσεις". Πρέπει να καταλάβεις σε ποια ροή είσαι μέσα.
- Μμμ
- Αν μπεις σε δίνη φόβου, θα σκέφτεσαι τον φόβο. Αν μπεις σε δίνη δημιουργίας, θα παράγεις ζωή. Αν μπεις σε δίνη καταστροφής, θα βλέπεις παντού τέλος.
- Δηλαδή αυτοί που λένε συνέχεια για πόλεμο
- Τρέφουν μια δίνη καταστροφής και όσο την τρέφουν τόσο "αποδεικνύεται" μέσα τους.
- Και γιατί τους ακολουθούν άλλοι;
- Η δίνη τραβάει. Είναι πιο εύκολο να πέσεις μέσα σε κάτι έντονο παρά να σταθείς ήρεμα στο κέντρο σου.
- Δηλαδή η ηρεμία θέλει δύναμη;
- Τεράστια. Η ηρεμία δεν είναι αδυναμία αλλά επιλογή έξω από τη δίνη.
- Και ο πόλεμος που φοβάμαι;
- Άκου τώρα το πιο σημαντικό.
- (σιωπή)
- Ο κόσμος δεν πάει προς έναν "τελικό πόλεμο". Πάει προς σύγκρουση δινών. Οικονομικών, πληροφοριακών, ψυχολογικών.
- Δηλαδή;
- Αντί να πέφτουν βόμβες, πέφτουν αφηγήσεις. Αντί να καταστρέφονται πόλεις, καταλαμβάνονται μυαλά.
- Και αυτό είναι χειρότερο;
- Είναι πιο ύπουλο διότι δεν το καταλαβαίνεις.
- Άρα εγώ τι να κάνω;
- Να θυμάσαι κάτι απλό αλλά επαναστατικό.
- Τι;
- Δεν είσαι υποχρεωμένη να μπεις σε κάθε δίνη που σου προσφέρουν.
- (σιωπή)
- Μπορείς να διαλέξεις.
- Και αν φοβηθώ πάλι;
- Θα φοβηθείς, είσαι άνθρωπος. Αλλά τότε να ρωτάς "Αυτό που νιώθω, είναι δικό μου ή το πήρα από κάπου;"
- Μπαμπά
- Ναι;
- Δηλαδή μπορώ να βγω;
- Όχι μόνο να βγεις. Μπορείς να δημιουργήσεις τη δική σου δίνη.
- Τι δίνη;
- Ζωής. Ησυχίας. Δημιουργίας.
- Και αυτό αλλάζει κάτι;
- Αυτό αλλάζει τα πάντα. Οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκινούν από πολέμους. Ξεκινούν από το πού κατευθύνει ο άνθρωπος την προσοχή του.
- (σιωπή)
- Και να θυμάσαι, δεν ζούμε στο τέλος του κόσμου. Ζούμε σε μια μάχη για το πού θα στραφεί η ανθρώπινη συνείδηση.
- Και εμείς;
- Εμείς διαλέγουμε πλευρά κάθε μέρα. Τώρα πήγαινε να διαβάσεις, με περιμένουν οι μέλισσες.
- Τι εννοείς;
- Έχουμε να σώσουμε τις μέλισσες, θα καταλάβεις σε κανά μήνα. Άντε, πάμε, πάμε! Κίνηση να βλέπω.
Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)
