Anastasios Tsipiras
Διαχειριστής

Μέλος με κορυφαία συνεισφορά
· 2 ημ. ·
"Επί του Θύμου"
Μία επιθυμία λοιπόν, καθώς στεγάζεται “επί του θύμου” δεν είναι απαραίτητα κακή.
Αλλά επείδή στεγάζεται επί του θύμου και μόνο...
οφείλουμε να την φιλτράρουμε ξανά και ξανά,
εάν μας αφορά η υγιής πνευματική λειτουργία του αδένα αυτού.
Πιο απλά οι κατώτερες επιθυμίες, που συνδέονται πιο πολύ με την λειτουργία του τσάκρα του ηλιακού πλέγματος, αντιστρατεύονται την υγιή λειτουργία του θύμου.
Οι ανώτερες επιθυμίες, που συνδέονται με ανώτερα συναισθήματα και ιδανικά, προωθούν την υγιή πνευματική λειτουργία του θύμου.
Η σύγχρονη ιατρική επιστήμη, ορίζει πως ο θύμος αδένας σταματά να αναπτύσσεται μετά την εφηβεία μας.
Ενώ όλοι οι υπόλοιποι αδένες συνεχίζουν να αναπτύσσονται και μετά την εφηβεία, η επίφυση και ο θύμος, εμφανίζουν ένα είδος ατροφίας.
Είναι τυχαίο άραγε το γεγονός ό,τι συγχρόνως με την μετάβαση στην εφηβεία, συγχρόνως με την μετάβαση του παιδιού στην κοινωνία ο αδένας της πνευματικής χαράς ατροφεί;
Μα τότε δεν ξεκινά η επιβολή όλων των “πρέπει”;
Τότε δεν ξεκινά η σοβαρότητα και χάνεται η δημιουργική παιδικότητα;
Τότε δεν καλείται κοινωνικά το παιδί να επιλέξει να “γίνει κάτι; “
Και από ότι φαίνεται το γεγονός ότι καλείται “να γίνει κάτι” κάνει τον άνθρωπο να ξεχνά “αυτό που είναι”.
Και ο θύμος αδένας ατροφεί....
Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι οι επιθυμίες δεν είναι της σαρκός.
Οι επιθυμίες δεν είναι του σώματος.
Ο άνθρωπος όμως θα βρει μπροστά του ξανά και ξανά άπειρες ευκαιρίες για να αναπτύξει τον αδένα αυτόν, παρόλο που η κοινωνία κάνει το παν για τον κρατά σε ύπνωση.
Ο άνθρωπος συναντά κάθε δευτερόλεπτο την ευκαιρία να καλλιεργήσει την ευσπλαχνία, την συμπόνια, την ευγνωμοσύνη, την αγάπη, την αληθινή χαρά και την ευημερία.
Ο συλλογικός κοινωνικός νους φαίνεται σαν να προσπαθεί να απλώνει αόρατα πλοκάμια που κατευθύνονται στους νόες των ανθρώπων.
Αυτά τα πλοκάμια όμως κόβονται και δυαλύονται, με την επιστροφή στο σώμα.
Κάθε φορά που επιστρέφεις στο σώμα σου αποπίπτουν γύρω σου ενεργειακά πλοκάμια από την μόλυνση του κοινωνικού νου, που απλά θέλει να θραφεί μέσα από τον ατομικό σου νου, με τα αποθέματα της ζωτικής σου ενέργειας.
Ποιος το περίμενε λοιπόν...
η σάρκα σου...
το σώμα σου, που έχει κατηγορηθεί ξανά και ξανά ότι σε προδίδει, να είναι με το μέρος σου;
Μα δεν είναι ιστορικά σύνηθες χαρακτηριστικό του φωτεινού αγωνιστή να συκοφαντείται και να κατηγορείται με τον χειρότερο τρόπο από τις σκοτεινές δυνάμεις;
Από το "Επιστροφή στο Σώμα"